बदल

रात्री पिक्चर बघत बसले होते, 'गुडबाय ख्रिस्तोफर रॉबिन ' आणि मी शर्यंत लागल्यासारखी धावत  फेसबुकवर लिहून टाकणार तोपर्यंत पिकलपोनीचा फोन . आवाजात सर्दी, खोकला, " हॅलो, मी पिकलपोनी बोलतेय." तोपर्यंत दादू तिच्याकडून फोन घेत म्हणाला  "अगं रमाताई तू जरा ये घरी."   
मी म्हणाले, " का रे अचानक? खरंतर मला यायचं असतं, पण राहून जातं..", दादू म्हणाला, "हे बघ, आम्ही ४ मंडळी सायकलवर मावणार नाही गं, गाडी घेऊन ये.".  मला काही कळेना. " चौघांना जायचंय कुठं खरं?". पण मग " डॉक्टरांकडे जायचंय." एवढं ऐकताच मी पटकन निघाले.

पोहोचते तर बघते काय? सगळे बाहेर. दादू, पिकू मरगळून उभे.” डॉक्टर आत्त्यांकडे गेल्यावर त्यांना तपासून, काही फिल्म्सची यादी, खेळ, पत्रलेखन वगैरे औषधं लिहून त्यांना बाहेर बसायला सांगून डॉक्टर आत्यांनी मला थांबायला सांगितलं. मला बसवून बोलायला लागल्या, " रमा, तू लिहून यांचं जग, पिकलवर्ल्ड  बाहेर, आपल्या जगात आणलंस. पण त्यांना कायमचं इथे वास्तवात आणायची ही कसली धडपड? राहू दे की त्यांना पिकलवर्ल्डमध्ये. पिकू आहे बोलायला आज्जीबाईसारखी पण अगदी निरागस तिचा निरागसपणा हरवत चाललाय. दादूचा खेळकरपणा हरवत चाललाय.  त्यांना जरा अजून कल्पनांच्या जगात राहू  देत की, पेंटिंग येतं की नाही हे हातात रंग हातात घेतल्याशिवाय कसं कळणार. माखू दे मातीत, पडू दे  खेळू देत शब्दांशी. उड्या मारू दे, नाचू देत. आणि त्यांच्या आई बाबाना म्हणावं, तुम्ही दोघेही जरा दंगा करा. मोठं नाही होत माणूस पिकलवर्ल्डमध्ये मग त्याचा फायदा घ्या ना!! त्या पिकलपोनीला निष्पाप पिल्लूच राहू दे. Don’t spoil it. वास्तवाची खूप मोठी किंमत चुकती करून त्यांच्या कुटुंबाने जागा मिळवली आहे ना , मग तूही  नको नको ना करू तसं. फक्त गोष्टी लिही. त्यांना साजेशा.  They will be fine.

मी म्हणाले , “हो डॉक्टर, आता तुम्हाला लिखाणात दिसेल बदल नक्की.” तुम्हाला वाटला तर नक्की सांगा तुम्हीही..

-रमा